Mydło i powidło

Moralna wyższość?

2012-02-02T23:37:00.001+01:00

Proza Maria Vargasa Llosy próbowała mnie kusić odkąd dostał on nagrodę Nobla, jednak mimo licznych pochwał na jej temat, jakie wciąż słyszałam - nie byłam dostatecznie zainteresowana by sięgnąć po którąś z książek peruwiańczyka. Dopiero czytając artykuł o Marzeniu Celta stwierdziłam, że muszę koniecznie to przeczytać.

Książka rzeczywiście okazała się świetna. Jest to (jeśli ktoś jeszcze nie wie) powieść o życiu Rogera Casementa, postaci wielce nietuzinkowej. Ten dyplomata ujawnił najpierw zbrodnie popełniane w Kongu będącym wówczas we władzy króla belgijskiego Leopolda II, później ujawnił jak nieludzko traktowani byli rdzenni mieszkańcy Peru przez firmę kauczukową. Wszystko to uczynił jako pracownik brytyjskich służb by pod koniec swego życia wejść w otwarty konflikt z Imperium, ponieważ Casement będący Irlandczykiem, dążył do odzyskania niepodległości przez swoją ojczyznę, co oczywiście było sprzeczne z planami Wielkiej Brytanii.

Szczerze mówiąc część dotycząca udziału bohatera w walce Irlandii o niepodległość najmniej mnie zajmowała aczkolwiek w kontekście polskim ciekawie się czytało zdania o tym, jak Irlandczycy zawdzięczają religii przetrwanie jako naród przez wiele lat pod rządami brytyjskim i jak wyjątkowo chrześcijańskim krajem są i jak ważne jest cierpienie i ofiara... czekałam tylko na stwierdzenie, że Irlandia to Chrystus narodów, ale ono nie padło).

Moją największą uwagę przyciągnął wątek kongijski (peruwiański również, ale traktuję to jako potwierdzenie tego, co wynika z doświadczeń Casementa z Afryki). Strasznie czytało się o tym, jak biali ludzie traktowali Kongijczyków. Zawsze przeraża mnie jeśli ktoś jest tak bardzo skupiony na sobie i na zapewnieniu sobie dobrobytu (różnie rozumianego), że przestaje zauważać innych ludzi, ich potrzeby i uczucia, po prostu stawia swoje dobro ponad dobro innych - tak jakby to było prawo.

W trakcie lektury Marzenia Celta obejrzałam film Wierny ogrodnik, nakręcony na podstawie prozy Johna le Carre. Uderzające było dla mnie podobieństwo sytuacji pokazanych w tych utworach. Czas akcji Marzenia Celta przypada na początek XX wieku, Wierny ogrodnik pokazuje początek XXI wieku. Tymczasem zmieniły się metody wykorzystywania mieszkańców Afryki, nie zmienił się sam fakt. Społeczeństwa europejskie daje ciche przyzwolenie na nieludzkie traktowanie murzynów. Ludzie wolą nie wiedzieć w jaki sposób są czerpane zyski, z których korzystają. Większość woli być ślepa na czyny tych, którzy Afrykańczyków traktują w sposób przedmiotowy.

Reakcja na ujawnienie zbrodni (lub próbę ich ujawnienia) w obu przypadkach była podobna. Ludzie nie dowierzali, że takie rzeczy mogą się dziać, nie chcieli wierzyć w skalę zła. Z kolei ludzie odpowiedzialni za sytuację wybierali najlepszą drogę obrony - atak przez oczernianie człowieka, który ujawnił ich czyny. To się chyba nigdy nie zmieni, zawsze będą ludzie, którzy cenią swoją wygodę ponad godność innych. Czytam teraz Kocie oko Margaret Atwood i tylko utwierdzam się w tych wnioskach. Ciężkie tematy czepiają się mnie od początku tego roku...

Rok 2011 - podsumowanie

2012-01-26T22:19:00.001+01:00

2011 już za nami. Mało w tym czasie tu pisałam, w zamian przygotowałam krótkie podsumowanie minionego roku (oczywiście opóźnione;).

Na początek - książki. Jak wynika z notatek w zakładce Przeczytane, w tym roku skończyłam czytać 57 książek. Jak można zobaczyć wpisałam tam kilka książek dziecięcych, nie wszystkie, nie było też w tym wpisywaniu jakiejś konsekwencji. W tym roku postanowiłam na blogu nie wpisywać książek dziecięcych, ale zobaczymy - może znów zmienię zdanie.

Najlepsze były bez wątpienia poniższe książki (kolejność wg chronologii czytania):

Zadie Smith Jak zmieniałam zdanie. Eseje okolicznościowe - akurat tę książkę zrecenzowałam na blogu.

Jacek Dehnel Lala - świetna powieść o przemijaniu i o rodzinie. Przeczytana na początku roku, ale wciąż we mnie tkwi.

John Steinbeck Grona gniewu - pierwsza powieść Johna Steinbecka, po jaką sięgnęłam. Przeczytanie czegoś pióra Steinbecka było w moich szerokich planach czytelniczych, wybór przyspieszyła moja ulubiona piosenka mojego ulubionego zespołu - inspirowana właśnie tą książką.

Anna Przedpełska-Trzeciakowska Na plebanii w Haworth. Dzieje rodziny Bronte - grubaśne tomisko opisujące rodzinę Bronte. Bardzo dobrze napisane, a i historia życia trzech sióstr i brata z pewnością zasługująca na uwagę.

John Steinbeck Na wschód od Edenu - wielowątkowa saga, nawiązująca do biblijnej historii o Kainie i Ablu. Najlepsza książka przeczytana przeze mnie w tym roku. Już nie mogę się doczekać lektury kolejnych powieści Steinbecka. Swoją drogą, ta książka również zainspirowała zespół Mumford & Sons (tak, lubię ich między innymi za częste nawiązania do literatury w piosenkach).

Najgorsza książka roku 2011 to bez wątpliwości:

Robertson Davies Zbuntowane anioły - przeczytałam ją, bo w wywiadach Laura Marling wspominała, ta książka była inspiracją do napisania piosenki Sophia. Nie żałuję, że przeczytałam książkę, bo teraz lepiej rozumiem piosenkę, ale cóż - świetna piosenka zainspirowana przez złą książkę. Bywa i tak.

Od Laury Marling krótka droga do muzycznych odkryć minionego roku. Co prawda jej muzykę odkryłam jeszcze w 2010 roku, ale jej nowa płyta A creature I don't know jest świetna. To jej trzeci album, lepszy od poprzednich, które również były wspaniałe.

Cieszę się, że w 2011 roku poznałam muzykę Laury Boyle, Aleli Diane (nawet udało mi się być na jej koncercie, kiedy supportowała Fleet Foxes w Chorzowie) i The Avett Brothers. No i jeszcze Ballady i romanse!

Ciekawe, co przyniesie 2012? Na razie zapowiada się ciekawie...

Mój dzień w książkach - ciekawe podsumowanie czytelnicze

2011-12-20T15:00:00.000+01:00

Podpatrzyłam u Charliego Bibliotekarza tę blogową zabawę - całkiem sympatyczna, więc biorę udział.

„Zadanie polega na tym, żeby poniższe zdania uzupełnić tytułami książek, ale muszą to być wyłącznie pozycje przeczytane przez Was w 2011 roku. Tekst należy umieścić na swoim blogu. Osoby, które nie mają bloga, mogą napisać opowieść w komentarzu.„

Zaczęłam dzień (z) _____.
W drodze do pracy zobaczyłam _____
i przeszłam obok _____,
żeby uniknąć _____ ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy _____.
W biurze szef powiedział: _____.
i zlecił mi zbadanie _____.
W czasie obiadu z _____
zauważyłam _____
pod _____ .
Potem wróciłam do swojego biurka _____.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____
ponieważ mam _____.
Przygotowując się do snu, wzięłam _____
i uczyłam się _____,
zanim powiedziałam dobranoc _____ .

Ja wypełniłam to w ten sposób:

Mój dzień w książkach

Zaczęłam dzień Na Czarnym Wzgórzu.
W drodze do pracy zobaczyłam Tatarak
i przeszłam obok Nagiego sadu,
żeby uniknąć Ostatniego mieszkańca ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy Zajeździe "Jerozolima".
W biurze szef powiedział: Igrzyska śmierci.
i zlecił mi zbadanie Dziwnych losów Jane Eyre.
W czasie obiadu z Shirley
zauważyłam Granatową krew
pod Namalowanym oknem .
Potem wróciłam do swojego biurka Na wschód od Edenu.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam Lalę
ponieważ mam Trzy gwinee.
Przygotowując się do snu, wzięłam Diabelski toast
i uczyłam się Moralności dla pięknych dziewcząt,
zanim powiedziałam dobranoc Ostatni raz .

You'll find me crying

2011-12-15T21:12:00.001+01:00

Pisałam, że słuchanie jednego wykonawcy prowadzi do odkrywania kolejnych. Jakże wspaniałe są te odkrycia! Słuchając Laury Marling śpiewającej Blues run the game poszukałam pierwszego wykonania tej piosenki. Tym sposobem odkryłam Jacksona C. Franka.

Historia jego kariery i w ogóle życia jest dość smutna. Kiedy miał 11 lat pożar w szkole zabił 15 jego kolegów, a Jackson trafił do szpitala z poparzoną połową ciała. Ta sytuacja powracała do niego przez całe życie powodując depresję, z drugiej jednak strony podczas pobytu w szpitalu Jackson C. Frank dostał swoją pierwszą gitarę i zainteresował się muzyką. Natomiast za pieniądze z ubezpieczenia, które wypłacono mu gdy skończył 21 lat wyjechał do Anglii.

Szczerze mówiąc, gdy pierwszy raz wysłuchałam jego wykonania Blues run the game nie byłam szczególnie zachwycona. Wysłuchałam drugi raz, ale nadal nie rozumiałam, dlaczego ludzie uważają go za tak świetnego muzyka. Potem jednak zaczęłam słuchać całej płyty, a z każdym kolejnym odsłuchaniem jestem coraz bardziej zachwycona i uzależniona od jego muzyki.

W 1965 roku Jackson C. Frank nagrał swoją płytę, której producentem był Paul Simon (zresztą duet Simon & Garfunkel nagrał później cover Blues run the game, ale chociaż zazwyczaj lubię ich piosenki - tej wersji nie znoszę). Jak wspominali muzycy obecni w studio, Frank okazał się tak nieśmiały, że nie potrafił nagrywać piosenek, kiedy ktoś na niego patrzył.

Niestety, w 1966 pogorszył się jego stan psychiczny, skończyły się również pieniądze pochodzące z ubezpieczenia. Wtedy zdecydował się na powrót do Stanów. Powrócił do Anglii po dwóch latach. W tym okresie nasiliła się depresja, z którą zmagał się od czasu pożaru. Źle wpłynęło to na jego muzykę. Nowe utwory nikomu się nie podobały, a co za tym idzie Frank nie mógł znaleźć pracy, co ponownie zmusiło go do powrotu do Stanów Zjednoczonych, do Woodstock.

Ożenił się z byłą angielską modelką, Elaine Sedgwick. Mieli córkę oraz syna, który zmarł na mukowiscydozę. Śmierć syna spowodowała nawrót depresji, z powodu której Jackson C. Frank tym razem był leczony w szpitalu.

W 1978 wydana została reedycja jego albumu, jednak nie zawierała ona nowych piosenek. W 1984 roku Frank zdecydował się na podróż do Nowego Jorku, gdzie chciał odszukać Paula Simona. Niestety nie odnalazł go, a w dodatku był zmuszony spać pod gołym niebem. Został bez mieszkania i bez pieniędzy.

Dopiero na początku lat 90. pomocy udzielił mu Jim Abbott. Zorganizował mu miejsce w domu opieki w Woodstock, gdzie sprowadził go z Nowego Jorku. W międzyczasie ktoś przypadkowo postrzelił Franka w lewe oko, tym samym oślepiając go.

Po przeprowadzce do Woodstock Jackson C. Frank zaczął nagrywać wersje demo nowych piosenek. Później zostały wydane jako bonusy do wznowień pierwszej płyty. Niestety piosenkarz nie zdążył nagrać nowej płyty, ponieważ 3 marca 1999 roku zmarł w wyniku zapalenia płuc. Miał 56 lat.

Smutna historia. Smutne jest również to, że Jackson C. Frank jest tak mało znany. Nagrał w zasadzie tylko jedną płytę, ale jego piosenki są bardzo dobre. Polecam.

Pisząc ten wpis korzystałam z Wikipedii oraz strony Folk Blues & Beyond. Tam można znaleźć więcej informacji o Jacksonie C. Franku.

Gotujący policjat

2011-12-13T19:50:00.002+01:00

Byłam ostatnio we Wrocławiu. W ramach Międzynarodowego Festiwalu Kryminału odbywała się tam Pierwsza Kryminalna Konferencja Bibliotekarzy. Konferencja, podobnie jak sam festiwal - świetna. Przy okazji można było się przekonać czy Wiktor Hagen i Leszek Talko to ta sama osoba, czy też nie. O dziwo, na ten temat toczyła się wśród czytelników dość burzliwa dyskusja. Dla mnie to akurat większego znaczenia nie miało, książkę zamierzałam przeczytać od dawna - jeszcze zanim dowiedziałam się, że została nominowana do nagrody Wielkiego Kalibru. Po powrocie do pracy udało mi się ten kryminał nareszcie zastać na półce (a wydawałoby się może, że bibliotekarki nie mają problemu z dostępem do książek...).

Rzeczywiście Granatowa krew to dobry kryminał. A ponieważ ja w kryminałach najmniejszą uwagę zwracam na samą intrygę to będę chwalić wszystko inne. To wszystko inne skupia się przede wszystkim na osobie komisarza Roberta Nemhausera, za którym przepadam (podobnie jak za nadinspektorem Jurym z książek Marthy Grimes - jak znajdę wolną chwilę to pokuszę się o recenzję Zajazdu Jerozolima). Kiszki mi marsza grały, kiedy czytałam o popisach kulinarnych Nemhausera, ale nie tylko za to go cenię. Dobrze się czyta o takim zwyczajnym człowieku, który ma żonę, niesforne dzieci, problemy z pieniędzmi (a raczej z ich brakiem). Dobrze się czyta o bohaterach, którzy mają zalety, ale oprócz nich mają też wady. O, jak mi się podobały fragmenty, kiedy Nemhauser z zadowoleniem korzystał z pomocy swojego partnera, który co prawda nie był najinteligentniejszy, ale z pewnymi typami podejrzanych, wobec których Nemhauser był bezradny, radził sobie koncertowo.

No cóż, upomnienia wysłałam kilka dni temu, więc liczę, że osoba przetrzymująca (nomen omen) Długi weekend wreszcie da mi możliwość przekonania się, czy kolejna część cyklu o Robercie Nemhauserze jest równie dobra. W każdym razie tutaj w najbliższym czasie można spodziewać się częstych recenzji kryminałów, ponieważ MFK przypomniał mi nie tylko o tym, że lubię ten rodzaj literatury, ale również o istnieniu tego zaniedbanego bloga.

Poznaj wroga i nie tylko...

2011-09-26T00:08:00.000+02:00

Ostatnio jestem zmęczona i nawet czytać za bardzo mi się nie chce. Zaczęłam kilka książek, wszystkie mnie zaciekawiły, wszystkie dobrze się czyta, a jednak nie mam energii, aby je skończyć. Wyjątek zrobiłam tylko dla cieniutkiego zbioru tekstów C.S. Lewisa pt. Diabelski toast.

Wbrew pozorom, jakie może stwarzać tytuł, nie jest to kontynuacja Listów starego diabła do młodego. Pierwszy (tytułowy) tekst rzeczywiście nawiązuje do tamtej książki, jest to mowa wygłoszona przez starego diabła do młodych adeptów sztuki zwodzenia ludzi. W dalszej części zbioru nie ma już tekstów w tym stylu. Przyznaję, w pierwszej chwili było to dla mnie rozczarowaniem. Zmylił mnie tytuł, zmyliły mnie informacje na biblionetce. Jednak jestem zadowolona z tej pomyłki. W przeciwnym razie pewnie nie sięgnęłabym po tę książkę jeszcze przez parę lat, może nigdy by się to nie zdarzyło. Tymczasem eseje C.S. Lewisa okazały się być bardzo interesujące i, mimo upływu wielu lat od ich powstania, zaskakująco aktualne.

Z całej książki najbardziej utkwił mi w pamięci rozdział Dobra robota i dobre uczynki, ale pozostałe również przypominają mi o sobie i ponownie skłaniają do zastanowienia. Już teraz wiem, że będę do tej książki wracać. Po jej lekturze łatwiej być czujnym. Bardzo inspirujące.

Kolejna książki z serii moich ulubionych, zmuszających do myślenia. Kupiona przeze mnie dwa lata temu, po czym zagubiona gdzieś w domu. Po szczęśliwym odnalezieniu odczekała trochę w kolejce, ale nadszedł w końcu jej czas. Jej siostry, czyli inne książki napisane przez C.S. Lewisa po części mam już przeczytane, kilka czeka na swoją kolej, a kilka dopiero czeka na kupienie ich przeze mnie. Tak, jestem wielką fanką C.S. Lewisa, jeszcze od czasów przedszkolnych, gdy rodzice czytali mi Opowieści z Narnii. Ostatnio mój podziw dla prac tego pana się poszerzył i doceniam już nie tylko jego powieści.

Jak zmieniłam zdanie

2011-08-26T01:16:00.000+02:00

Jakieś pięć, może sześć lat temu, gdy było bardzo głośno o Zadie Smith, próbowałam przeczytać jej książkę. Wypożyczyłam z biblioteki "Łowcę autografów", przeczytałam (a raczej wymęczyłam) kilka stron i stwierdziłam, że nie, że tej pani to ja dziękuję i nie chcę czytać jej książek.

Potem minęło kilka lat. Co jakiś czas słyszałam zachwyty nad panią Smith, ale zupełnie mnie to nie ruszało. Byłam przekonana, że to pisarka nie w moim guście. Potem Znak wydał Jak zmieniałam zdanie. Eseje okolicznościowe. Nie byłam nimi specjalnie zainteresowana, ale po przejrzeniu kilku recenzji stwierdziłam, że ich tematyka może mnie zainteresować, więc zamówiłam sobie egzemplarz.

No dobrze, przyznaję. Skusiła mnie okładka. Stwierdziłam, że nawet jeśli książka mi się nie spodoba to przecież jest ładna. A zawsze mogę ją oddać do biblioteki. ;) Jednak tym razem biblioteka nie wzbogaciła się o kolejną moją książkę. Najpierw Zadie Smith kupiła mnie swoim esejem pt. Sztuczki warsztatowe. Cóż, lubię podglądać pisarzy przy pracy i nie ma tu większego znaczenia to, czy lubię ich książki. Po prostu fascynuje mnie sam proces (przypuszczam, że większość nałogowych czytelników ma podobnie).

W zasadzie planowałam przeczytać ten esej oraz kilka innych, które poruszały interesujące mnie tematy i na tym zakończyć. Okazało się jednak, że ta nie lubiana przeze mnie pisarka tak dobrze włada słowem, że z przyjemnością czytałam jej wypowiedzi na tematy, o których nie nie miałam zielonego pojęcia, albo zupełnie nie interesowały mnie wcześniej.

Po tej lekturze stwierdziłam, że muszę dać autorce w przyszłości jeszcze jedną szansę, bo skoro potrafiła napisać tak świetne eseje, to jest duża szansa, że również jej powieści będą dobre. Może bym zapomniała o tym przyrzeczeniu, ale Zadie Smith co jakiś czas przypominała mi o sobie, głównie poprzez wywiady z nią, które co chwilę wpadały mi w ręce. Z nich, podobnie jak z esejów, wyłaniał się obraz sympatycznej i inteligentnej kobiety. Kolejna zachęta, żeby zajrzeć do jej książek.

Wybrałam O pięknie z kilku powodów. To jej ostatnia powieść więc stwierdziłam, że powinna być najlepsza (gdybym wcześniej spojrzała na średnią ocen na BiblioNETce, jak to zazwyczaj robi moja koleżanka z pracy, doszłabym do podobnego wniosku). Akurat szukałam czegoś na urlop, więc chętniej sięgałam po grube książki, a to jest najobszerniejsza powieść Zadie Smith, więc... No i oczywiście okładka mi się spodobała. ;) Zawsze doceniam ciekawe okładki.

Cieszę się, że czytanie tej książki przypadło na czas mojego wolnego, bo mogłam bez przeszkód zatopić się w lekturze i nic nie przeszkadzało mi w uważnym i intensywnym śledzeniu losów bohaterów powieści.

Rodzinę Belseyów poznajemy, gdy... zaczyna się rozpadać. Ciągle jeszcze wszystko wydaje się być w porządku, ale jedno po drugim następują małe pęknięcia, które ich niszczą. Z drugiej strony mamy rodzinę Kippsów, rodzinę która jest dokładnym przeciwieństwem Belseyów, ale również okazuje się mieć swoje problemy (och, cóż za zaskoczenie ;). Różnice dzielące obie rodziny zaczynają się od podejścia do sztuki - to wydaje się być początkiem konfliktu między nimi. Dzieli ich też podejście do życia, poglądy społeczne i polityczne. Łączy ich... No cóż, o wiele więcej niż im się wydawało.

Przeczytałam tę powieść ponad tydzień temu i wciąż ciężko mi się o niej pisze. Jeszcze nie przemyślałam jej wystarczająco. No właśnie, jest to książka, która pozostawia po sobie wiele tematów do przemyślenia. Zdecydowanie typ, jaki lubię. Co oznacza, że jednak zabiorę się za dwie wcześniejsze powieści Zadie Smith i będę z niecierpliwością czekała na jej powrót do pisania prozy. Coś mi mówi, że się nie rozczaruję.

Jak zmieniałam zdanie. Eseje okolicznościowe - egzemplarz recenzencki
O pięknie - wypożyczone z biblioteki (aż żal, że nie moje)

What she wrote?

2011-04-26T23:49:00.002+02:00

Z muzyką jest podobnie, jak z książkami. Słuchasz jednego wykonawcy, a on prowadzi cię do kolejnego (a zazwyczaj do kilku kolejnych), w końcu przekonujesz się, że nigdy nie dasz rady poznać wszystkiego, co jest tego warte. Internet nie pomaga. Na blogach polecają kolejne ciekawe zespoły, no i jest jeszcze ten nieszczęsny Last.fm, który poleca kolejnych wykonawców. Dobrze, że w czasie słuchania ma się oczy wolne i można czytać. ;) Chociaż i to nie zawsze się udaje...

Z muzyką jest podobnie, jak z książkami. Czasami chce się zatrzymać to, co się przeczytało / to, co się usłyszało tylko dla siebie, bo jest tak osobiste doświadczenie. Jednak na dłuższą metę dobrze jest mieć przynajmniej jedną osobę, z którą można o tym porozmawiać.

Czasem można mieć sporo takich osób, ale w pewnym momencie to staje się nie wystarczające i trzeba wtedy wskrzesić zapomnianego bloga. Tadam.

Dzisiaj będzie o moim odkryciu z zeszłego tygodnia. Kilkukrotnie we wpisach na Tumblr czytałam o tym, jak wspaniała jest Laura Boyle. Ponieważ osoby, które tam obserwuję mają bardzo podobny do mojego gust muzyczny, postanowiłam sprawdzić kim ta pani jest.

Laura Boyle

Tak naprawdę słowo "pani" nie do końca pasuje, bo Laura za miesiąc skończy 17 lat. Wiek tu jednak nie ma nic do rzeczy. Laura pisze folkowe piosenki, których bardzo przyjemnie się słucha. Teksty są niegłupie, napisane z poczuciem humoru... Zresztą, dosyć gadania. Szybciej będzie jeśli każdy posłucha przynajmniej jednej piosenki i sam przekona się, czy Laura Boyle trafia w jego gust.

Ja zaproponuję tę:

Call For The Doctor by Laura Boyle

I tę:

Mitchelstown by Laura Boyle

Na soundclodzie Laury można posłuchać w sumie 14 piosenek wykonywanych przez nią (w tym 1 coveru i 2 duetów). Wszystkie te piosenki można legalnie i za darmo ściągnąć jako mp3. Piosenki wcześniej pojawiają się na blogu Tumblr Laury (niektóre pojawiają się tylko tam): what she wrote.

Tyle o Laurze. Mam nadzieję, że za niedługo pojawią się tu znów moje posty, jednak niczego nie obiecuję - potrzebny mi do tego czas i ochota, tematów nie brakuje. Jeśli ktoś chce, może obserwować mojego regularnie aktualizowanego mini-bloga na Tumblr, a większość rzeczy, których ostatnio słucham skrobluję do serwisu Last.fm. Wszelkie zaproszenia do znajomych mile widziane.

Nie powstrzymam się i dorzucę jeszcze jedną piosenkę na zakończenie:

End Of December by Laura Boyle

I jak? Podoba się?

Trzeci numer Archipelagu!

2011-01-03T01:01:00.000+01:00

Z opóźnieniem, ale też z niemałą przyjemnością zawiadamiam, że z oficjalnej strony Archipelagu można już pobrać trzeci numer tego niezależnego pisma bukinistycznego. Znowu ciekawie, jeszcze piękniej (jeśli ktoś ma możliwość i nie zrujnuje o jego budżetu - polecam wydrukować), niemal 200 stron wciągającej lektury - artykuły, wywiady, recenzje... Sami sprawdźcie!

A tych, którzy lubią wygrywać książki, zachęcam do udziału w konkursach, których w tym numerze jest więcej, niż w poprzednich.

Egzemplarze recenzenckie a uczciwość

2010-10-26T13:35:00.019+02:00

Książki na Bebelplatz w Berlinie (2006)

Źle jest kiedy facet czyta! A już tragedią jest kiedy czyta blogi! Zaczyna wtedy mącić, narzekać i mieszać innym w głowach! Tragedia. ;)

Cóż, kiedy mnie przekonał. Nasz kolega bloger, używający nicku Facetczyta zdenerwował się trochę poziomem recenzji na niektórych blogach. Konkretnie chodziło mu o "laurki" wstawiane na cześć książek niekoniecznie dobrych, za to otrzymanych przez recenzującego blogera od wydawnictwa.

Ja staram się w moich recenzjach być obiektywna i myślę, że mi się to udaje. Mimo to, już od dłuższego czasu zastanawiałam się, czy nie oznaczać jakoś postów, w których piszę o książkach nadesłanych z wydawnictw.

Szczerze mówiąc wydawało mi się to niepotrzebne, właśnie dlatego, że fakt otrzymania książki nie wpływa na moją opinię (chociaż chyba robię się wtedy bardziej krytyczna, niż zwykle). Ponieważ jednak sama kilkukrotnie natknęłam się na, hm... dziwne opinie (laurki o tym jak dobrze jest napisana książka, o której nie da się tego powiedzieć), postanowiłam w końcu zacząć oznaczać teksty o książkach otrzymanych do recenzji. Ja jestem uczciwa i nie mam nic do ukrycia. Myślę, że to będzie tylko lepiej widoczne. Transparencja jest pożądaną cechą i od dziś wprowadzam tag "egzemplarz recenzencki", dodatkowo zamieściłam też odpowiednią informację na końcu każdego z "podejrzanych" ;) tekstów. To smutne, ale powoli nadchodzi potrzeba oznaczania boga tak, aby łatwo było go odróżnić od tych... Od tych, które powinny być marginesem.

Ja się już nauczyłam odróżniać teksty uczciwie napisane od tych, które takie nie są. Na blogi, które wydają mi się prowadzone w niezbyt uczciwy względem czytelnika sposób zwyczajnie nie zaglądam, przy tak dużym wyborze nie muszę. Nie oczekuję, że teraz wszyscy postąpią jak ja i zaczną oznaczać swoje recenzje książek otrzymanych od wydawnictw, jednak zachęcam do tego.

Niewidzialny morderca i korekta-widmo

2010-10-25T01:08:00.001+02:00

Ostatnimi laty zapanowała moda na skandynawskie kryminały. Ja moją przygodę z nimi rozpoczęłam dopiero późną wiosną tego roku (był to "Mężczyzna bez twarz" Mankella). Całkiem mi się spodobało i planowałam sięgnąć po kolejne książki tego typu. Okazja nasunęła się sama - otrzymałam egzemplarz recenzencki "Niewidzialnego' Mari Jungstedt.

Książka trochę poleżała na półce, aż do wczoraj, kiedy to szukałam czegoś odpowiedniego na weekendowe chorowanie. Kryminały są zazwyczaj idealne na takie sytuacje, bo rzadko wymagają stuprocentowego angażowania umysłu, wystarczy pamiętać kto jest kim.

Nie wiem, czy ta książka spodobałaby mi się, gdybym była zdrowa. Na pewno byłabym bardziej krytyczna, ale szczęśliwie trafiła na dobry czas, kiedy nie wymagałam za dużo od fabuły. Po stu stronach przyzwyczaiłam się do sposobu narracji, który bardziej przypominał raport, niż opowiadanie. Przełknęłam jakoś bezsensowny wątek romansowy - naprawdę nie wiem co on robi w książce, tylko przeszkadza. I, niestety, zapowiada się na to, że ten wątek pojawi się również w kolejnych częściach cyklu. Pewnie ma to zachęcać do sięgnięcia po nie, lecz na mnie działa zdecydowanie odwrotnie.

Chyba najbardziej w tej powieści przeszkadza mi, że nie ma tu jednego, głównego bohatera. Kogoś, kogo można by polubić (lub wręcz przeciwnie). Każda postać jest tu opisana bardzo powierzchownie, właściwie ciężko o nich powiedzieć więcej niż jedno zdanie. Nawet rozumiem, że policjanci oraz dziennikarz są potraktowani powierzchownie - będziemy mieli okazję, aby poznać ich lepiej w kolejnych książkach. Nie rozumiem tylko, dlaczego tak potraktowane zostały ofiary i morderca. Ich charaktery i ich historie życiowe okazały się być kluczem do rozwiązania zagadki, tymczasem powody kierujące mordercą zostały opisane bardzo pobieżnie, a on sam został odkryty niemal przez przypadek.

Po przeczytaniu 1/3 książki napisałam:

Myślenia nie wymaga rzeczywiście. (...) Chociaż nie jest tragicznie, bo czyta się bez trudu i nie mam ochoty wyrzucić ją przez okno.

Cóż... Później nie raz miałam ochotę rzucić tę książkę w kąt, nawet to robiłam. Nie była to jednak wina autorki, lecz wydawnictwa. Moi państwo - braków w korekcie nie da się przeoczyć. I trudno uznać te błędy za "wypadek przy pracy", ponieważ jest ich zbyt wiele. Znaleźć można każdy typ: rzeczowe, stylistyczne, nawet ortograficzne. Bohaterowie notorycznie przebywali "zagranicą". Z ciekawości sprawdziłam, że słownik w Wordzie nie wyłapuje tego błędu, więc domyślam się już jak była robiona korekta... Aczkolwiek możliwe jest, że wydawnictwo po prostu dało zbyt mało czasu i nie jest to wina korektorki. W każdym razie z opinii zamieszczonych w internecie wynika, że nie jest to jedyna tego typu wpadka Bellony, co świadczy o braku szacunku do czytelnika. Nieładnie. O poziomie korekty niektórych książek planuję zresztą popełnić w najbliższym czasie wpis, więc tu już skończę temat.

Książka irytowała mnie pod względem językowym, irytował mnie też sposób w jaki była opowiedziana historia. Jednak podczas, gdy błędy stawały się coraz bardziej denerwujące, styl autorki przeszkadzał mi coraz mniej. Sama nie wiem dlaczego tak się działo, ponieważ właściwie nic się nie zmieniało na lepsze. Może to kwestia przyzwyczajenia, a może zasługa (sic!) złej korekty, która odwracała moją uwagę.

Cóż, to pierwsza książka tej autorki. Wydaje mi się, że pisarstwo Mari Jungstedt ma potencjał, który może się rozwinąć w kolejnych tomach. Chętnie to sprawdzę. Swoją drogą, ciekawa jestem ,jaki wpływ na moje postrzeganie kolejnych części cyklu będzie miała zmiana tłumaczki, ponieważ w zapowiedziach dwóch kolejnych książek podana jest za każdym razem inna osoba tłumacząca. Nie jestem fanką tego typu rozwiązań, ale może dam się przekonać.

Chcąc być sprawiedliwą, muszę dodać, że jest też kilka rzeczy, które podobały mi się w tej książce. Przede wszystkim okładka - ciekawa, pasująca do kryminału (i ma w sobie coś, co przypomina gazety, więc właściwie język, jakim jest opisana cała historia nie powinien aż tak dziwić). Zdecydowanie podobała mi się wielkość liter i wygodne marginesy (wydawnictwo może nie szanuje wrażliwości językowej swoich czytelników, za to o nasze oczy zadbało). Bardzo podoba mi się też... zdjęcie autorki na skrzydełku okładki. Coś w niej jest takiego, że nie przypomina mi, ani pisarki, ani dziennikarki, tylko piosenkarkę. Naprawdę jestem ciekawa, jak śpiewa. Może lepiej niż pisze?

Muszę jednak oddać autorce sprawiedliwość - "Niewidzialny" nie jest złym kryminałem. Niestety też nie wybija się spośród innych, jest po prostu przeciętny. Do przeczytania i zapomnienia. Dla mnie to trochę mało, ale wiele osób lubi takie książki. Nie każdy szuka w kryminałach głębi psychologicznej.

Polecam jako lekturę na czas choroby lub podróż pociągiem. I, niestety, polecam raczej osobom, które nie są zbytnio wyczulone na poprawność językową. Bo naprawdę szkoda nerwów.

3+/6

I żeby było jasne - ocena obniżona za korektę.

*Otrzymałam egzemplarz recenzencki.

Tom Bosley

2010-10-23T13:16:00.002+02:00

Tom Bosley

Kilka dni temu zmarł Tom Bosley. Pewnie większość z Was pamięta go z sympatycznego serialu "Detektyw w sutannie". Ja ostatnio widywałam go w odcinkach sporadycznie kupowanego przeze mnie serialu "Napisała: morderstwo", gdzie grał szeryfa Amosa Tuppera.

Aktorzy serialu "Detektyw w sutannie"

W obu tych serialach sprawiał wrażenie bardzo sympatycznego człowieka. Szkoda, że poza "Detektywem w sutannie" nie był bardziej znany (przynajmniej nie w Polsce).

Tom Bosley jako szeryf Amos Tupper w "Napisała: morderstwo"

Niedożywione bibliotekarki

2010-10-20T00:22:00.000+02:00

Pracuję w bibliotece. Bardzo lubię swoją pracę, aczkolwiek nie dlatego, że można sobie poczytać (na to raczej czasu nie ma). W końcu nie samym czytaniem żyje człowiek i ważne są też na przykład spotkania z ludźmi. A ludzie, jak to ludzie. Bywają różni. Na szczęście nas odwiedzają niemal wyłącznie mili czytelnicy. Oni nas też uważają za miłe i czasem chcą to w szczególny sposób okazać.

Dzieci zazwyczaj dają nam stokrotki, szyszki, kamyki lub figurki z kinder-niespodzianek. Dorośli preferują raczej, hm, żywność. Nieraz częstują nas jakimiś czekoladkami lub cukierkami, zdarzają się też owoce ("grejpfrut na osłodę"), a wczoraj... Wczoraj dostałyśmy chleb.

Cóż, niedożywienie nam nie grozi z takimi czytelnikami. :-)

A jeśli ktoś z odwiedzających biblioteki po przeczytaniu tego posta poczuł nagłą panikę, to uspokajam - czytelnicy, którzy nie częstują nas chlebem, ale za to częstują nas uśmiechem są tak samo przez nas lubiani. A nawet jeśli ktoś jest niemiły to wcale nie jest gorzej traktowany. Po prostu nie witamy go z tak szerokim uśmiechem. ;-)

O tym, jak pozory mylą

2010-10-17T01:04:00.001+02:00

Rozważna i romantyczna - miniserial BBC, 2008

Obejrzałam dzisiaj "Rozważną i romantyczną" - miniserial BBC z 2008 roku. Latem z siostrą oglądałyśmy wersję kinową z 1995 roku (tę z Emmą Thompson), zaś samą książkę czytałam jakieś 6-7 lat temu. Zresztą była to pierwsza powieść Jane Austen, jaką przeczytałam. Szczerze mówiąc nie pamiętam już najlepiej książki, gdyby nie oglądane ekranizacje to prawdopodobnie długo musiałabym sobie przypominać o czym ona w ogóle była. Chyba czas to sobie przypomnieć.

Jednak nie o książce chciałam pisać, a o widzianym dziś filmie. Oglądanym zresztą nieprzypadkowo, bo ostatnio rozmyślnie wybieram ekranizacje powieści. Zazwyczaj nie doznaję rozczarowania i dziś też tak było. Przeczytałam już różne opinie na temat tego filmu. Mnie się podobało. Podobała mi się też ekranizacja z 1995 roku. Każdy z tych filmów ma swoje plusy i minusy, uważam jednak że klimat powieści Jane Austen został w nich zachowany, a oglądać można je z przyjemnością. Dla mnie to wystarczające. Oczywiście, na pewno w tym serialu lepiej zostali dobrani aktorzy - pod względem wieku. Bo w starszej wersji również gra trzymała poziom, nawet Hugh Grant nie przeszkadzał mi tak bardzo jak zwykle. Na pewno na plus nowej ekranizacji działa jej długość (aczkolwiek ja pod koniec byłam rozczarowana - to juuuuż?).

Rozważna i romantyczna - 1995

W domu mam jeszcze serial z 1981 roku, ciekawa jestem jak on mi się spodoba.

Czarno-biały Nowy Jork

2010-10-10T23:17:00.001+02:00

Sama nie wiem jak to się stało, ale aż do wczoraj nie widziałam jeszcze (przynajmniej nie w całości) żadnego filmu Woody'ego Allena. Ponieważ jednak rok temu zakupiłam Manhattan, a choć odtwarzacz DVD przy telewizorze nadal się zacina to mam nareszcie do dyspozycji laptop, który tego typu płyty odtwarza - spędziłam ciekawy sobotni wieczór oglądając czarno-biały film dziejący się w tytułowej dzielnicy Nowego Jorku. Lubię czarno białe-filmy, ale na początku dziwny był dla mnie tego typu obraz połączony z migającymi neonami reklamujący Coca-Colę. Po pięciu minutach jednak się przyzwyczaiłam. ;)

Nie jestem przyzwyczajona do filmów, w których tak dużo się gada (a przynajmniej tak dużo się gada - nie o wdziękach Maryny). Ze trzy razy zrobiłam sobie kilkuminutową przerwę w oglądaniu filmu, bo zmęczyło mnie to gadanie. Jednak taka forma bardzo mi się spodobała i mimo, że zmęczyła to nie znudziła.

Teraz, kiedy przestałam się bać Woody'ego Allena chętnie obejrzę jeszcze jakiś jego film. Nie mam jeszcze pomysłu co to będzie, skłaniam się raczej ku starszym tytułom (tak, nie przepadam za Scarlett Johanson). Kusi mnie Annie Hall (tak, lubię Diane Keaton).

Drugi numer Archipelagu!

2010-10-05T02:22:00.000+02:00

W maju premierę miał niezależny magazyn bukinistyczny Archipelag. W sierpniu miał się ukazać drugi numer, ale nastąpiło niespodziewane opóźnienie, co zaowocowało pewnym zniecierpliwieniem u czytelników (Pollyanna ucieszyłaby się, że ktoś tak mocno czeka, że aż się niecierpliwi i ja się cieszę razem z nią). Wczoraj ukazał się drugi numer Archipeagu, który można pobrać ze strony internetowej kwartalnika. Tematem przewodnim numeru jest DOM, min. można poczytać o domu mojego ulubionego C.S. Lewisa, jest wywiad dotyczący książki dziecięcej w Polsce, można zobaczyć zdjęcia domów znanych pisarzy, dowiedzieć się co nieco o nawiedzonych domostwach opisanych w literaturze przede wszystkim gotyckiej, są recenzje książek wydanych w Polsce i za granicą oraz wiele innych ciekawych artykułów. Gorąco polecam!

A tym, którzy zainteresowani są moim wkładem w drugi numer tego pisma podpowiadam - szukajcie recenzji Niewidocznych Akademików Terrego Pratchetta.

Jeśli macie jakieś uwagi, a może sami chcecie napisać do Archipelagu (albo zrobić cokolwiek co ulepszy to pismo) możecie pisać na adresy mailowe podane zarówno na stronie internetowej magazyny, jak i w stopce redakcyjnej.

Zachęcam również do obserwowania profilu pisma na facebooku, blipie i/lub twitterze.

Już jest Archipelag - niezależny magazyn bukinistyczny!

2010-05-05T17:39:00.001+02:00

Być może pamiętacie jeszcze ten stary, lipcowy post, który zamieściłam na Starej Szafie. 25 lipca 2009. Być może niektórzy myśleli już, że nic z tego nie będzie i takie pismo nigdy nie powstanie. Jednak dzisiaj, dzięki uporowi kilku osób, a szczególnie Chichiro i praktycznie bez mojego udziału, ma premierę coś co tak bardzo chciałam przeczytać. Archipelag - niezależny magazyn bukinistyczny. Uważam, że wart przeczytania i polecam!

Magazyn można ściągnąć w postaci pdf z jego strony internetowej.

"Jestem tu od wieków"

2010-02-14T19:13:00.005+01:00

Kiedy ta książka przyszła do biblioteki od razu zwróciła moją uwagę swoją okładką. Ta dziewczynka i stara kobieta na zdjęciu w kolorze sepii są bardzo intrygujące. Opis zapowiadał możliwość ciekawej lektury, więc ją wypożyczyłam. W czerwcu chyba. I zaczęłam czytać pierwszą stronę. I tę pierwszą stronę zaczynałam czytać chyba z dwadzieścia razy, ale jakoś nigdy nie mogłam dojść do drugiej. Dopiero w tym tygodniu ją pokonałam (a niemałe znaczenie na pewno miało to, że absolutnie nie miałam czasu na czytanie, bo powinnam się była uczyć do egzaminu). Pokonałam pierwszą stronę a reszty pokonywać już nie musiałam, bo opowieść coraz bardziej mnie wciągała. Przeczytałam ją w ciągu dwóch dni.

Powinna mi była zająć więcej czasu. Jak na tę ilość bohaterów (5 pokoleń pewnej włoskiej rodziny) jest zdecydowanie za krótka. Autorka prześlizguje się po ich dziejach, niewiele wiemy też o ich uczuciach. Szybka saga. Mimo to polecam i będę czekała na kolejną książkę tej autorki, ponieważ pani Mariolina Venezia potrafi ciekawie opowiadać. Może następnym razem nie będzie traciła tak szybko zainteresowania swoimi bohaterami.

Mimo wszystko 5/6.

Projekt Nobliści

2009-10-07T21:39:00.003+02:00

W lipcu dołączyłam się do wyzwania czytelniczego Projekt Nobliści. Teraz jest październik, więc trochę czasu minęło a ja dopiero wklejam moją listę na tego bloga, ale cóż. Podobno lepiej późno niż wcale. Lista ciut nieaktualna, bo od tego czasu zdążyłam przeczytać "Sagę Rodu Forsythe'ów", aczkolwiek jeszcze nie popełniłam jej recenzji. Do opublikowania w końcu tej listy zmobilizował mnie fakt, że jutro lista się wydłuży o kolejnego autora. Ciekawa jestem kto to będzie tym razem. W każdym razie ostatnio czytałam fragment opowiadania ubiegłorocznego Noblisty i przestałam być do niego uprzedzona, a jednocześnie zrobiłam się jeszcze bardziej ciekawa jutrzejszego laureata.

1901 Sully Prudhomme, Francja
1902, Theodor Mommsen, Niemcy
1903 Bjornstherne Bjornson, Norwegia
1904 Frédéric Mistral, Francja
José Echegaray, Hiszpania
1905 Henryk Sienkiewicz, Polsa (Bez dogmatu, Jamioł, Janko Muzykant,Krzyżacy, Latarnik, Ogniem i mieczem, Organista z Ponikiły, Pan Wołodyjowski, Potop, Sachem, Szkice węglem, W pustyni i w puszczy, Wspomnienie z Maripozy)
1906 Giosuè Carducci, Włochy
1907 Rudyard Kipling, Wlk. Brytania
1908 Rudolf Eucken, Niemcy
1909 Selma Lagerlöf, Szwecja
1910 Paul Heyse, Niemcy
1911 Maurice Maeterlinck, Belgia (Ślepcy)
1912 Gerhart Hauptmann, Niemcy
1913 Rabindranath Tagore, Indie
1914 ------
1915 Romain Rolland, Francja
1916 Verber von Heidenstam, Szwecja
1917 Karl Gjellerup, Dania
Henrik Pontoppidan, Dania
1918 ------
1919 Carl Spitteler, Szwajcaria
1920 Knut Hamsun, Norwegia (Głód)
1921 Anatole France, Francja
1922 Jacinto Benavente, Hiszpania
1923 William Butler Yeats, Irlandia
1924 Władysław Reymont, Polska
1925 George Bernard Shaw, Irlandia (Pigmalion)
1926 Grazia Deledda, Włochy
1927 Henri Bergson, Francja
1928 Sigrid Undset, Norwegia
1929 Thomas Mann, Niemcy
1930 Sinclair Lewis, USA
1931 Erik Axel Karlfeldt, Szwecja
1932 John Galsworthy, Wlk. Brytania (właśnie kończę trzeci tom Sagi Rodu Forsythe'ów)
1933 Iwan Bunin, ZSRR
1934 Luigi Pirandello, Włochy
1935 -----
1936 Eugene O'Neill, USA
1937 Roger Marin du Gard, Francja
1938 Pearl S. Buck, USA
1939 Frans Eemil Sillanpää, Finlandia
1940 -----
1941 -----
1942 -----
1943 -----
1944 Johannes Vilhem Jensen, Dania
1945 Gabriela Mistral, Chile
1946 Hermann Hesse, Szwajcaria
1947 André Gide, Francja
1948 Thomas Stearns Eliot, Wlk. Brytania (Ziemia jałowa)
1949 William Faulkner, USA
1950 Bertrand Russel, Wlk. Brytania
1951 Pär Lagerkvist, Szwecja
1952 Francois Mauriac, Francja
1953 Winston Churchill, Wlk. Brytania
1954 Ernest Hemingway, USA (Stary człowiek i morze)
1955 Halldór Laxness, Islandia
1956 Juan Ramón Jiménez, Hiszpania
1957 Albert Camus, Francja (Dżuma)
1958 Boris Pasternak, Rosja (Doktor Żywago)
1959 Salvatore Quasimodo, Włochy
1960 Saint-John Perse, Francja
1961 Ivo Andrić, Jugosławia
1962 John Steinbeck, USA
1963 Giorgos Seferis, Grecja
1964 Jean-Paul Sartre, Francja (Mdłości)
1965 Michaił Szołochow, ZSRR
1966 Samuel Josef Agnon, Izrael
Nelly Sachs, Szwecja
1967 Miguel Ángel Asturias, Gwatemala
1968 Yasunari Kawabata, Japonia
1969 Samuel Beckett, Irlandia
1970 Aleksander Sołżenicyn, ZSRR
1971 Pablo Neruda, Chile
1972 Heinrich Böll, Niemcy
1973 Patrick White, Australia
1974 Eyvin Johnson, Szwecja
Harry Martinson, Szwecja
1975 Eugenio Montale, Włochy
1976 Saul Bellow, USA
1977 Vicente Aleixandre, Hiszpania
1978 Isaak Bashevis Singer Polska/USA
1979 Odysseas Elytis, Grecja
1980 Czesław Miłosz, Polska
1981 Elias Canetti, Wlk. Brytania
1982 Gabriel Garcá Márquez, Kolumbia (Miłość w czasach zarazy)
1983 William Golding, Wlk. Brytania
1984 Jaroslav Seifert, Czechosłowacja
1985 Claude Simon, Francja
1986 Wole Soyinka, Nigeria
1987 Joseph Brodsky, USA
1988 Nagib Mahfuz, Egipt
1989 Camilo José Cela, Hiszpania
1990 Octavio Paz, Meksyk
1991 Nadine Gordimer, RPA
1992 Derek Walcott, St. Lucia
1993 Toni Morrison, USA
1994 Kenzaburo Oe, Japonia
1995 Seamus Heaney, Irlandia
1996 Wisława Szymborska, Polska
1997 Dario Fo, Włochy
1998 José Saramago, Portugalia
1999 Günter Grass, Niemcy
2000 Gao Xingjian, Francja
2001 V.S. Naipaul, Trynidad i Tobago
2002 Imre Kertész, Węgry
2003 J.M. Coetzee, RPA
2004 Elfriede Jelinek, Austria
2005 Harold Pinter, Wlk. Brytania
2006 Orhan Pamuk, Turcja
2007 Doris Lessing, Wlk. Brytania
2008 Jean-Marie G. le Clézio, Francja

11 osób - niezbyt dużo. Cele? Jeden, bardzo ogólny - po prostu poznać więcej noblistów.

60 najlepszych powieści wg Timesa

2009-08-13T17:18:00.004+02:00

Nie jest to lista 60 najlepszych powieści w ogóle, ale lista 60 najlepszych powieści od 60 lat, tzn. z każdego roku po jednej. Lista została stworzona z okazji 60 rocznicy wydania "Roku 1984".

Pogrubiłam to co już czytałam

Kursywą zaznaczyłam to co zamierzam przeczytać

1949 "Rok 1984" George Orwell

1950 "Lew, czarownica i stara szafa" C. S. Lewis

1951 "Buszujący w zbożu" J. D. Salinger

1952 "Pigs Have Wings" P. G. Wodehouse

1953 "Casino Royale" Ian Fleming

1954 "Władca much" William Golding

1955 "Lolita" Vladimir Nabokov

1956 "101 Dalmatyńczyków" Dodie Smith

1957 "Doktor Żywago" Boris Pasternak

1958 "Nasz człowiek w Hawanie" Graham Greene

1959 "Lampart" Giuseppe di Lampedusa

1960 "Zabić drozda" Harper Lee

1961 "Paragraf 22" Joseph Heller

1962 "Złoty notes" Doris Lessing

1963 "Szklany klosz" Sylvia Plath

1964 "Funeral in Berlin" Len Deighton

1965 "Diuna" Frank Herbert

1966 "Szerokie Morze Sargassowe" Jean Rhys

1967 "Towards the End of the Morning" Michael Frayn

1968 "2001: Odyseja kosmiczna" Arthur C. Clarke

1969 "Kochanica Francuza" John Fowles

1970 "Graj jak się da" Joan Didion

1971 "Americana" Don DeLillo

1972 "Wodnikowe Wzgórze" Richard Adams

1973 "Crash" J. G. Ballard

1974 "Strach przed lataniem" Erica Jong

1975 "Miasteczko Salem" Stephen King

1976 "I kowbojki mogą marzyć" Tom Robbins

1977 "Przez ciemne zwierciadło" Philip K. Dick

1978 "Świat według Garpa" John Irving

1979 "Ludzie Smileya" People John le Carré

1980 "Earthly Powers" Anthony Burgess

1981 "Lanark" Alasdair Gray

1982 "Dom duchów" Isabel Allende

1983 "Kraina wód" Graham Swift

1984 "Forsa" Martin Amis

1985 "Miłość w czasach zarazy" Gabriel Garcia Marquez

1986 "Sezon turystyczny" Carl Hiaasen

1987 "More Die of Heartbreak" Saul Bellow

1988 "Mother London" Michael Moorcock

1989 "Płeć wiśni" Jeannette Winterson

1990 "Dorwać małego" Elmore Leonard

1991 "Droga bez dna" Ben Okri

1992 "Sekretna historia" Donna Tartt

1993 "Trainspotting" Irvine Welsh

1994 "How Late it Was, How Late" James Kelman

1995 "Northern Lights" Philip Pullman

1996 "Prochy Angeli" Frank McCourt

1997 "Harry Potter i Kamień Filozoficzny" J. K. Rowling

1998 "Kronika ptaka nkręcacza" Haruki Murakami

1999 "Hańba" J. M. Coetzee

2000 "Ślepy zabójca" Margaret Atwood

2001 "Korekty" Jonathan Franzen

2002 "Pokuta" Ian McEwan

2003 "Żona podróżnika w czasie" Audrey Niffenegger

2004 "Linia piękna" Alan Hollinghurst

2005 "Zmierzch" Stephenie Meyer

2006 "Droga" Cormac McCarthy

2007 "Tysiąc wspaniałych słońc" Khaled Hosseini

2008 "Netherland" Joseph O’Neill

2009 "The Little Stranger" Sarah Waters

Lista bardzo zróżnicowana. Najbardziej chyba dziwi na niej obecność "Zmierzchu".

Narzeczony mimo woli i Coco Chanel

2009-07-25T14:35:00.000+02:00

Lubię latem chodzić do kina. Lubię, ale jeśli jest co oglądać. W tym roku niewiele tego jest. Raczej wybierałam to co ma w ogóle jakąś szansę mi się spodobać, niż to co chciałabym obejrzeć. Te dwa filmy... Cóż, trochę mi się podobały, ale generalnie jestem rozczarowana. Zdecydowanie bardziej jestem jednak rozczarowana Coco Chanel. W filmie podobały mi się właściwie tylko kostiumy, zdjęcia i muzyka. Poza tym nie rozumiem celu w jakim został zrobiony ten film. Bo dla kasy to mogli się bardziej postarać - zarobili by więcej. Film miał być biograficzny a tymczasem dowiedziałam się tylko z kim Coco romansowała do pewnego momentu życia i jaka była wyzwolona. Nie wierzę, że nie dało się o niej nic więcej powiedzieć. Zapomnę o nim szybko, nie wiem co miałabym z tego filmu pamiętać. Bardzo się rozczarowałam.

Wcześniej byłam na Narzeczonym mimo woli i to był lepszy wybór. Co prawda w ogóle nie wierzę głównemu bohaterowi, że zakochał się w Sandrze Bullock, grał zupełnie nie przekonywująco, ale poza tym była to całkiem przyjemna komedia romantyczna. Gdyby tylko Ryan Reynolds potrafił w filmie nie tylko mówić o miłości, ale też ją zagrać... Wydawałoby się, że to nic trudnego.

Na szczęście na przełom lipca i sierpnia jest zapowiadanych kilka premier, może wśród nich znajdę coś dla siebie.

Pogoda gwarantowana

2009-07-19T20:12:00.000+02:00

Coś w tym jest, że na nasz wspólnotowy wyjazd mamy gwarantowaną pogodę. W tym roku jednak to było coś niesamowitego. Nawet woda w rzece była ciepła. Bardzo przyjemnie było, chociaż na tych naszych wyjazdach zawsze jest wspaniale i pogoda ma z tym niewiele wspólnego. Ponieważ jednak z roku na rok jest więcej dzieci piękna pogoda jest prawdziwym błogosławieństwem, bo niestety "w czasie deszczu dzieci się nudzą".

Wróciliśmy wczoraj, w połowie drogi zaczęła się burza i pada (z przerwami) do dzisiaj. W poniedziałek idę do pracy, więc co mi tam. Za to jestem bardzo wypoczęta i zadowolona. Szkoda, że to było tylko sześć dni. Gdyby całe życie mogło być takie fajne... Przynajmniej wśród takich ludzi. A tymczasem ich widuję od czasu do czasu, więc jedno z moich postanowień poobozowych to utrzymywać z nimi częstszy i bliższy kontakt. Co wcale nie jest takie proste, bo izolowanie się przychodzi mi naturalnie. A w zasadzie wcale tego nie lubię. Przynajmniej nie w takich ilościach, jakie sobie funduję.

Moim najgorszym wrogiem jestem ja.

Wakacje?

2009-07-04T21:14:00.003+02:00

Sesja za mną, od mijającego tygodnia mamy wakacyjne godziny pracy i godziny otwarcia biblioteki. Mam czas poczytać to co chcę, a nie to co muszę i odzyskałam internet.

Tak, są wakacje.

Korupcja tu, korupcja tam...

2009-04-13T19:45:00.005+02:00

Czytałam wczoraj wstęp Friedy Lawrence do Kochanka lady Chatterley i uderzyło mnie jedno zdanie:

Bezwzględna uczciwość, moralna i materialna, jest w dużej mierze źródłem wielkości Anglii (jest nie do pomyślenia, by można było przekupić angielskiego sędziego lub posła), a także poczucie wolności, duma i przede wszystkim odwaga.

Tymczasem w Polsce ludzie uważają, że sędziowie są skorumpowani, o politykach raczej też nie mamy najlepszego zdania - vide Tomasz Lipiec. Gdyby pani Lawrence była Polką, pewnie powiedziałaby, że "jest rzeczą zupełnie normalną korumpowanie sędziego, czy posła" - no bo kto z nas tak nie uważa? Ale wcale się nie dziwię sędziom i politykom, że biorą łapówki. Jak dają to biorą, w końcu nieładnie, niegrzecznie jest odmawiać. :/ A poza tym jest to jednak u nas zwykła rzecz, jak się ostatnio przekonuję.

Swoją drogą, ciekawe jak to teraz w Anglii wygląda? Czy te wysokie standardy przetrwały te kilkadziesiąt lat w niezmienionej formie?

A ja mam ekscytujące studia

2009-04-06T20:30:00.002+02:00

- To zadanie nie jest ekscytujące. W ogóle całe te studia nie są ekscytujące. Jak ktoś chciał mieć ekscytujące studia, to trzeba było iść na bibliotekoznawstwo.

Za stroną.

"Ach ten lęk"

2009-03-30T18:56:00.007+02:00

Z dobrych rzeczy: w tym tygodniu mam poranną zmianę, kupiłam sobie płytę "40 Piosenek Kabaretu Starszych Panów" i "Posiadacza", czyli pierwszy tom "Sagi rodu Forsythów" a na dodatek jest osiemnasta i ciągle jest jasno.

Ze złych rzeczy: czuję kłopoty. Dziewczyny chcą kupić wykładowcom, z którymi będziemy miały egzaminy kwiaty/prezenty. I nie oszukujmy się, to jest łapówka. Nie ma co do tego wątpliwości. Nie chcę w tym brać udziału, więc od razu zapowiedziałam, że ja się nie składam i podałam powody. I niby nie ma problemu. Nie ma problemu, ale one i tak tę łapówkę wręczą. I raczej nie wspomną, że nie jest ona ode mnie, chociaż im to zaproponowałam. One nie są wredne, więc nie będą tego mówiły, a ja wolałabym. Nie chcę, żeby ktokolwiek miał wątpliwości co do tego, czy biorę w tym udział. No i jak mam się z tego wyplątać? :/

"Tutaj" Szymborskiej

2009-03-27T19:14:00.007+01:00

Lubię czytać Szymborską, toteż kiedy do biblioteki trafił jej nowy tomik pt. "Tutaj" jako pierwsza go złapałam i zabrałam do domu.

Czyta się szybko, czyta się dobrze, nie raz z uśmiechem na twarzy. Czyta się jak Szymborską po prostu.

Pisać (i mówić) o poezji nie potrafię, ale na pewno polecam!

Wygrzebane na youtubie

2009-03-15T15:00:00.002+01:00

Szukając czegoś innego znalazłam tę piosenkę, nawet nie wiedziałam, że powstała:

Grzegorz Turnau "Do zobaczenia"

2009-03-14T22:31:00.004+01:00

Płyta przyszła wczoraj, kurier przywiózł ją kiedy już nie było mnie w domu, po tym jak już zdałam egzamin teoretyczny z prawa jazdy i szłam do pracy mając wodę w butach, ponieważ po dwóch latach nagle zaczęły przeciekać, skarpetki miałam mokre ponad kostki.

W każdym razie, kiedy o 21:02 wróciłam po pracy do domu płyta już na mnie czekała. Wieczorem zobaczyłam i wysłuchałam część pt. "do zobaczenia", a dziś słucham płyty "do posłuchania". Spodziewałam się, że to będą jakieś zapchajdziury, taka płyta żeby było, tymczasem bardzo dobrze się tego słucha (i ogląda, ale akurat do części wizualnej nie miałam zastrzeżeń nawet przed obejrzeniem). Przy czym myślę sobie, że nie mam szans na polubienie zespołów takich jak Feel czy Pectus, bo pan Turnau przyzwyczaił mnie do wysokiej jakości zarówno muzyki jak i tekstów i taka popowa sieczka do mnie nigdy nie przemówi. Tylko czemu mi nie jest z tego powodu przykro?

I coś dla Was:

Kochający na marginesie

2009-03-07T19:22:00.008+01:00

Niedawno przeczytałam Sztukę bycia Elą. Po tych w większości entuzjastycznych opiniach spodziewałam się czegoś lepszego, ale i tak podobało mi się. Wczoraj skończyłam "Kochających na marginesie". Przezornie wcześniej nie przeczytałam ani jednej recenzji, żeby się nie nastawiać. Chyba dobrze zrobiłam, bo byłabym się jeszcze bardziej rozczarowała.

Po opisie na stronie wydawnictwa spodziewałam się, że książka może być słabsza od Sztuki bycia Elą, ale ze względu na zbyt duże nagromadzenie "dziwolągów". Spodziewałam się, że będzie opisane coś w rodzaju kółka pokrzywdzonych przez los przyjaciół użalających się nad sobą nawzajem. Na szczęście tak nie jest i właściwie mogłaby być z tego naprawdę dobra powieść. Mogłaby, ale nie jest. Czyta się dobrze, ale to wszystko. Na dwustu stronach jest takie nagromadzenie postaci, że czytelnik nie ma szans, aby zapoznać się z nimi lepiej, a co za tym idzie wciągnąć się w fabułę. Bardziej to przypomina streszczenie pomysłu na powieść niż powieść. Wszystko jest potraktowane zbyt powierzchownie, nawet (najbardziej chyba rozwinięty) wątek Bei, którą z tej książki zapamiętałam najbardziej. Książka nawet się nie zaczęła a już się skończyła (zakończenie jest zresztą całkiem niezłe).

Nilsson ma potencjał, ale tym razem chyba sobie odpuściła. Mówi, że chciałaby aby ta książka została sfilmowana. I chyba rzeczywiście bardziej to się nadaje na film niż na powieść, ale nie wiem czy chciałaby ten film obejrzeć. Byłby za płytki i chyba byłoby w nim za dużo seksu jak na mój gust.

Wiem za to, że chcę przeczytać Rebeliantkę o zmarzniętych stopach. Moje wrażenie po lekturze Nilsson pokrywają się z Zosikowymi, a ona tę książkę zachwala...

PS. Jeśli ja mogłabym mieć jakieś życzenia to chciałabym, żeby teraz została przetłumaczona książka Nilsson pt. "Ona idzie przez obraz, znika" z 1996 roku, bardzo jestem jej ciekawa po przeczytaniu jej opisu na stronie szewdzka.pl

*Otrzymałam egzemplarz recenzencki.

Dziesięć.

2009-02-16T09:17:00.002+01:00

Okrągła dziesiątka. Tyle komentarzy przed chwilą usunęłam. A tak mi było dobrze bez spamu...

Gdzie się podziały szklane butelki?

2009-02-15T15:55:00.004+01:00

Przypomniałam sobie ostatnio, że kiedy byłam mała to piliśmy wodę mineralną z takich małych szklanych butelek z kapslem. Tata kupował cały kontenerek (a stały w piwnicy chyba trzy zazwyczaj), kiedy się opróżniał to zabierał go do Wartburga i jechał po nowy. Pamiętam, że jeszcze pod koniec podstawówki, a może jeszcze w gimnazjum kupowałam w pobliskim sklepie wodę mineralną w takich buteleczkach. Wczoraj zdałam sobie sprawę, że nie widziałam ich już od bardzo dawna. Gdzie się podziały te buteleczki? Wolałabym je kupować niż te platikowe paskudztwa, na pewno mniej ekologiczne od szkła (ale niewiele mnie to obchodzi, nie jestem ekolożką). Dlaczego nie mam wyboru? Chciałabym wejść do sklepu i wybrać wodę w takiej butelce, jaką chcę.

PS. A płacenie 5gr za reklamówkę uważam za absurd. Jeszcze nie dawno dawali je nawet, jeśli się nie chciało, a teraz robią to co Niemcy 20 lat temu, tyle że nasi sąsiedzi już zrezygnowali.

Księżniczka na ziarnku grochu

2009-02-12T11:29:00.003+01:00

Przez ostatnie dwa dni nie umiałam zasnąć. Gorąco mi było, wszystko mnie bolało, poduszka wydawała się za twarda. Dzisiaj rano okazało się, że pod głową miałam węzeł z paska do szlafroka...

2009-01-31T20:15:00.002+01:00

Środek sesji a ja chora. Gorączki nie mam, ani kaszlu. Boli mnie gardło i mam katar i trochę jestem osłabiona. Niby nic, ale skupić się nie mogę. Wymarzony stan w połowie sesji. Tym bardziej, że trudność egzaminów nie spada, tylko rośnie. Nie mam ambicji na piątki czy czwórki, chcę tylko zdać. Zupełnie nie mam ochoty martwić się poprawkami. W zeszłym roku udało mi się tego uniknąć (bez większych problemów) i mam nadzieję, że teraz też tak będzie.

Dzisiejszą bibliografię zdałam, chociaż praktycznie się na nią nie uczyłam. Literki skakały mi przed oczami przez cały tydzień. Na szczęście wcześniej zaliczyłam ćwiczenia, a egzamin przy ćwiczeniach to łatwizna.

Kartkę z zagadnieniami na egzamin dostaliśmy od pani profesor już rok temu, na pierwszych zajęciach. W tym tygodniu szukałam jej wśród sterty kserówek. Znalazłam wczoraj, a właściwie dziś o pierwszej rano. Przy okazji znalazłam też powieść, którą pisałam w gimnazjum. Myślałam, że ją wyrzuciłam razem z inną moją nie dokończoną pisaniną, a tymczasem mam ją i to nawet w dwóch egzemplarzach. Powieść urywa się na stronie 36 (znormalizowanego maszynopisu byłoby pewnie na jakieś 60 stron, na moje oko). Pisałam, pisałam i ciągle było wprowadzenie, nie działo się to co miało się dziać, więc porzuciłam ją na jakiś czas. Zapisałam na dyskietce i dobrze zrobiłam, bo komputer się zepsuł. Po jakimś czasie postanowiłam do niej wrócić, ale okazło się, że dyskietka jest uszkodzona i nie da się jej odczytać. I tym sposobem nie zostałam bogatą pisarką. Co się miało w tej powieści wydarzyć - już nie pamiętam. Może kiedyś przeczytam to co mam i spróbuję się domyślić. Mam nadzieję, że nie zginie mi znowu wśród makulatury.

Zagadka, a raczej dwie.

2009-01-28T14:29:00.009+01:00

Wczoraj babcia pokazała mi program w niemieckiej telewizji. Śmiała się, że zagadka taka prosta a od kilku godzin nie wpuścili na antenę nikogo, kto by ją odgadł. Oto ona:

Moniki ojciec ma pięć córek: Lili, Lala, Lolo, Lulu i... Jak nazywa się piąta córka.

Zagadka prosta, ale nie zgadłam. Za to przypomniała mi inną, z pewnego konkursu matematycznego (dla mnie była banalna, od razu wiedziałam o co chodzi i zdziwiłam się, że z mojej klasy nikt na nią nie odpowiedział):

Kierowca ma brata, ale brat kierowcy nie ma brata. Kim jest kierowca?

Czekam na wasze odpowiedzi. Nagrodą będzie uścisk dłoni prezesa. Prezesem w tym przypadku jestem ja, a u uścisk będzie tylko wirtualny, ale może ktoś się skusi?

"Romans Teresy Hennert" Zofii Nałkowskiej

2009-01-20T10:08:00.017+01:00

Zbliża się sesja, a więc i egzamin z dziejów piśmiennictwa polskiego. Czyli książki w dłoń i do czytania. Bez możliwości odłożenia, jeśli się nie podoba. Na szczęście "Romans Teresy Hennert" nie należy do książek, nad którymi bym rozpaczała, że nie mogę ich rzucić w kąt. Nie nalaży też do tych książek, które się czyta z radością z tego, że są (a tak czytałam w poprzednim semestrze "Zaklęty dwór" Łozińskiego - polecam gorąco). Właściwie trudno powiedzieć do jakich książek "Romans Teresy Hennert" należy.

Na pewno nie do romansów, wbrew tytułowi. Romans w końcu się pojawia, ale dopiero w ostatniej części książki. Teresa Hennert też nie jest kimś ważnym. Właściwie nie ma tu głównego bohatera. Nałkowska pisze o kilku osobach, żadnej nie charakteryzując głębiej.

Podobno jest o książka o Polsce niepodległej. Może. Na pewno bardziej o niepodległej Polsce niż o romansie Teresy Hennert.

Cóż, gdybym wiedziała o co chodzi w tej książce to mogłabym przestać o niej myśleć, a tak myślę o niej ciągle i próbuję coś wywnioskować. Chociaż może nie ma nic do wywnioskowania.

"Głód" Knuta Hamsuna

2008-12-31T23:17:00.002+01:00

O wszystkim można napisać dobrą książkę, ale nie każdy powinien pisać o wszystkim. Knut Hamsun oparł "Głód" na swoich przeżyciach i pewnie dzięki temu ta książka jest prawdziwa, ale to nie sprawia że czyta się ją lepiej. Nie, nie jest zła. Po prostu mnie wynudziła i zmęczyła. Pewnie to wina tematu, ale nikt chyba pana Hamsuna do jego podjęcia nie zmuszał. Gdyby to nie była moja lektura na studia to na pewno bym ją sobie podarowała. Nie mój typ.

"Sztuka bycia Elą" Johanny Nilsson

2008-12-31T22:58:00.006+01:00

I co mam napisać?

"SZtukę bycia Elą" przeczytałam, bo przeczytać musiałam (przymus ciekawości) a zanim stwierdziłam, że muszę to naczytałam się o niej wiele dobrego. Czytając tę książkę często się zastanawiałam jaka byłaby moja reakcja, gdyby nie te recenzje? Może spodobałaby mi się bardziej? Chociaż wtedy pewnie w ogóle bym po nią nie sięgnęła, bo nie wiedziałabym o niej a w bibliotece jej nie mieliśmy (zostało to już naprawione).

Nie myślcie, że "Sztuka bycia Elą" nie spodobała mi się. Spodobała się, ale sądziłam, że będzie tam więcej tego czegoś. Jednak chętnie do tej książki wrócę za jakiś czas.

Anna pisała, ze nie rozumie zachowania Eli. Ja rozumiem (chociaż chyba jestem od niego daleka, mam nadzieję że nie tylko ze względu na okoliczności). Coś w tym jest, że my jako pokolenie niby szybko wchodzimy w świat dorosłych, podobno szybciej dojrzewamy, ale tak naprawdę długo nie przyjmujemy na siebie odpowiedzialności, nie chcemy podejmować decyzji wiążących nas na całe życie, czy nawet tylko parę lat. Od dorosłości chcemy brać tylko to, co przyjemne, reszty się boimy i jak Ela - uciekamy przed tym. Jestem w środku tego i tak to widzę. Dużo takich El jest wokół mnie, czasami i we mnie ona się odzywa, ale na szczęście przegania ją głos rozsądku. Boimy się bólu, boimy się że dorastanie i dorosłość są bolesne.

Swoją drogą - Ela pod koniec książki zaczyna dorastać i zaczyna chcieć dorosnąć. Ciekawa jestem jak jej to wyjdzie. I czy każdej Eli potrzebny jest do tego psycholog?

Po przeczytaniu "Sztuki bycia Elą" wiem już, że na pewno sięgnę po "Rebeliantkę o zmarzniętych stopach", szczególnie po recenzji Zosik. Czekam też niecierpliwie na kolejne tłumaczenia powieści Johanny Nilsson.

*Otrzymałam egzemplarz recenzencki.

Boże Narodzenie

2008-12-25T15:51:00.001+01:00

Śnieg spadł, choinki są, bombki, łańcuchy i światełka również. Prezenty pewnie w większości już otrzymane i rozpakowane - niektóre naprawdę ucieszyły, inne pewnie nie. Święta. Gwiazdka.

A Boże Narodzenie? Jezus urodził się w Izraelu, w szopie. Śniegu tam na pewno nie było (podobno urodził się w czerwcu, więc był upał), o lampkach mowy nie było. Prezenty dostał, ale przede wszystkim to on był (i jest!) Prezentem. Lampki, choinki? Choinki dopiero niedawno weszyły w modę, prąd w kontaktach i żarówki pojawiły się jeszcze później. Najważniejszy był On.

Obawiam się, że dziś łatwiej dostać udany prezent i doczekać się śniegu, niż trafić na kogoś kto świętuje, że właśnie dla niego (dla mnie!) narodził się Bóg. Narodził się po to żeby umrzeć i zmartwychwstać. Zrobił to, żebyśmy żyli na zawsze. To jest Miłość. I umiejętności jej świętowania Wam życzę.

Bożego Narodzenia, kochani!

"Katedra Marii Panny w Paryżu" Wiktora Hugo

2008-12-16T22:25:00.004+01:00

Opinia dodana z duuużym opóźnieniem, ale.

Już kilka zdarzyło mi się nie skończyć czytać książki, która mi się podobała. "Katedrę Marii Panny w Paryżu" skończyłam, ale zajęło mi to ok. pół roku. Podobała mi się, czytało mi się ją świetnie, ale to chyba nie był jej czas. Kiedy jej czas nadajdzie to na pewno do niej wrócę a tym czasem polecam ją wszystkim. Warto. Tylko znajdźcie dla niej lepszy czas niż ja. I może inne wydanie niż gratis do "Gazety Wyborczej" bo to że się widzi tekst kilka stron naprzód o dziwo wcale nie przyspiesza czytania.

Kolejny łańcuszek

2008-12-13T21:52:00.004+01:00

Tym razem zaprosiła mnie katja 126. Z poślizgiem, ale odpowiadam:

1. Czy to Twój pierwszy blog?

Nie, ani nie pierwszy, ani nie drugi. Nie wiem który. Pewnie nie ostatni.

2. Jak długo go prowadzisz?

Archiwum twierdzi, że od sierpnia. Skoro tak twierdzi to ja wierzę.

3. Dlaczego zaczęłaś?

Tak jak napisałam w pierwszym wpisie: prowadzę blog tematyczny i to jest jego zaletą, ale wadą było to, że zaczęło mnie to ograniczać. Ten nie jest tematyczny, właśnie po to, żebym mogła tu wszystko napisać i żebym nie wstrzymywała się z wklejaniem łańcuszków. ;)

4. Co ci blog daje i czym dla ciebie jest?

Blog daje mi możliwość "wypisania się", wrzucenia tu niektórych mich przemyśleń, dzięki niemu odnajduję w sieci osoby o podobnych zainteresowaniach.

Nie wiem kto jeszcze nie odpowiadał (uchował się ktoś?) - zaczynam się w tym gubić. Niech każdy kto chce poczuje się zaproszony (sama nie poczułabym się takimi słowami zaproszona, ale może nie wszyscy mają taki parszywy charakter).

"Duma i uprzedzenie" Jane Austen

2008-12-05T19:14:00.003+01:00

Książki tej nie przeczytałam - wysłuchałam ją czytaną przez Joannę Szczepkowską. Zacznę więc od refleksji o audiobooku a za chwilę przejdę do treści. Słuchało mi się bardzo dobrze, chociaż chwilami tylko po zmianie końcówek czasowników (zrobiłam, zrobiłem) orientowałam się, że mówi inna osoba, nie było to zaznaczone ani odpowiednią przerwą, ani zmianą intonacji, przynajmniej na początku - później albo się poprawiło, albo ja przestałam zwracać uwagę. O dziwo dużo zapamiętałam! Sądziłam, że z tym może być problem i zostałam przyjemnie zaskoczona. Wadą jest niestety czas trwania ebooka - 13,5 godziny. Książkę na pewno przeczytałabym szybciej - a kusiło mnie żeby jak najszybciej wiedzieć co będzie dalej. Udało mi się wytrwać długotrwałym przy słuchaniu dzięki pani Szczepkowskiej. Bardzo wdzięcznie się jej słuchało - głosem potrafiła oddać charakter postaci. Polecam wysłuchanie tej interpretacji.

A "Duma i uprzedzenie" jako powieść? ...jest cudna! Prawdziwa literacka przyjemność. Jest z czego się pośmiać, jest nad czym się posmucić, jest o czym pomyśleć.

Swoją drogą - nie ma tu ani jednej postaci całkowicie pozytywnej za to jest kilka jednoznacznie negatywnych - ale to również zaleta.

Ach, jestem tą książką zachwycona i o tak wielu rzeczach chciałabym poopowiadać, że nie wiem, od których zacząć, a które pominąć. Polecam! Naprawdę warto poznać.

Janet Morgan "Biografia Agathy Christie"

2008-11-06T18:53:00.002+01:00

Ostatnio czytam sporo biografii. Czasami są one lepiej napisane, czasami gorzej (np. podobno świetna biografia Lucy Maud Montgomery), ale dotychczas najlepiej czytało mi się "Biografię Agathy Christie" autorstwa Janet Morgan. Książka jest obszerna - 415 stron tego samego formatu, co "Czarny ogród" Małgorzaty Szejnert, plus fotografie, ale wciąga jak powieść.

Zaczyna się historią rodziny pisarki. Ta część jest na tyle krótka, że mnie nie znudziła (jak stało się to w przypadku biografii Astrid Lindgren). Później kolejno są opisywane wszystkie etapy jej życia i twórczości - od narodzin aż do śmierci. Obszernie (bo w trzech rozdziałach z dwudziestusześciu) jest też omówiona (praktycznie pominięta w "Autobiografii") sprawa kilkudniowego "zniknięcia" Agathy. Podoba mi się, że Janet Morgan podeszła do tej sprawy bardzo poważnie - przedstawiła fakty i teorie a także dodała komentarz od siebie, nie robiąc z całej sprawy zbytniej sensacji i nie wydając ostatecznej opinii bo też na podstawie znanych faktów nie można jej wydać.

Podoba mi się również, że autorka wymienia wiele tytułów lektur pisarki i podkreśla, że Agatha Christie właściwie bez książek nie mogła się obejść. Ciekawie było przeczytać fragmenty listów Edena Philpotts'a - pisarza i sąsiada przyszłej pisarki do Agathy. W jednym z nich zalecał on jej lekturę "Madame Bovary" Flauberta - min. ze względu na słownictwo.

Ta biografia jest autoryzowana przez rodzinę pisarki. Można mieć na ten temat różne poglądy, ale ja uważam to za dobre rozwiązanie. Z jednej strony nie została ona zaśmiecona plotkami i niesprawdzonymi "faktami" a z drugiej - została ona sprawdzona przez osoby, które najłatwiej mogły wyłapać wszelkie "przekręcenia" faktów mogące zdarzyć się przy tak obszernej pracy. Być może jest w tym trochę cenzury, ale czy naprawdę wszystko powinno zostać wystawione na widok publiczny?

Gorąco polecam!

Narnijsko

2008-11-06T18:14:00.002+01:00

Trzy razy w tygodniu wracam do domu z pracy o dwudziestejpierwszej. Po całym dniu poza domem padam na nos, ale nie dlatego o tym piszę. Chciałabym Wam opowiedzieć co za każdym razem poprawia mi humor, kiedy wysiadam z autobusu i na początku mojej drogi z przystanku do domu pokonuję mały skwerek obsadzony kasztanowcami i różnymi krzakami. W jego środku, w kole stoi sobie lampa. O dwudziestejpierwszej jest już zupełnie ciemno, sklepy pozamykane, ludzie siedzą w domach a ja się zbliżam do tej lampy i za każdym razem czuję się jakbym znalazła się w Narnii. :) Co prawda jeszcze nigdy nie spotkałam Tumnusa, ale na szczęście Biała Czarownica również trzyma się ode mnie z daleka.

Mamma mia!

2008-11-04T20:30:00.004+01:00

Przeczytawszy wiele wpisów zachwyconych blogowiczek na temat wyżej wspomnianego filmu - obejrzałam go i ja. Fabuła jest dostosowana do piosenek, więc nie spodziewałam się czegoś super mądrego. Nie spodziewałam się, więc się nie rozczarowałam. Gdyby nie piosenki - nie oglądałabym tego filmu do końca. Ale piosenki są. Jest też Meryl Streep i cudny Harry Metalowiec. W ogóle obsada jest świetna (przyjaciółki Donny!), muzyka również (płytę z piosenkami już kupiłam i słucham w koło). Fabuła głupia, ale pewnie jeszcze parę razy w życiu ten film z przyjemnością obejrzę. Nie tylko z powodu piosenek.

Ankieta czytelnicza

2008-10-21T22:36:00.004+02:00

Do zabawy zaprosiła mnie be.el, z czego się bardzo cieszę. Z przyjemnością odpowiadam na pytania:

1. O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?
Wieczorkiem, przeciągając do późnej nocy, bliskiej prankowi dnia następnego, ale dawno mi się to nie zdarzyło, bo jestem zbyt zmęczona na takie przyjemności.

2. Gdzie czytasz?
Na pewno nie w pracy, bo tam nie ma na to czasu (no tak, w bibliotece nie ma czasu na czytanie, wbrew temu co się większości wydaje). Trochę czytam w autobusie, jeżeli akurat wtedy nie śpię. Główie w domu, w łóżku. Czasem na nuuudnych wykładach.

3. Jeśli czytasz (na leżąco) w łóżku, to czytasz najchętniej na plecach czy na brzuchu?
Na plecach, czasem na boczku, bardzo rzadko na brzuchu bo tak mi się źle oddycha.

4. Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?
Nie wiem, chyba mniej więcej po równo wszystkiego czytam.

5. Jaką książkę ostatnio kupiłaś/-eś?
"Nie opuszczaj mnie" Kazuo Ishigury.

6. Co czytałaś/-eś ostatnio?
"Samotność długodystansowca"

7. Co czytasz aktualnie?
"Okruchy dnia" Ishigury, "Głód" Hamsuna, biografię Agathy Christie autorstwa Janett Morgan i książkę, którą czytam zawsze i wciąż: "Biblię".

8. Używasz zakładek czy zaginasz ośle rogi? Jeśli używasz zakładek, to jakie one są?
Nic nie zaginam! Używam zakładek: kalendarzy, rachunków, skrawków kartek z zeszytu, reklam... Ostatnio wygrałam książki na blogu Zacisze wyśnione i razem z nimi dostałam bardzo fajną zakładkę z zawiesznym filcowym serduszkiem.

9. Co sądzisz o książkach do słuchania?
To bardzo dobry pomysł, ale ja muszę móc poruszać się w dowolnej chwili w przód i w tył książki, móc zobaczyć tekst (jestem wzrokowcem). Ale uważam, że są świetne np. do długiej podróży.

10. Co sądzisz o ebookach?
Jestem za! Dzięki ebookom przeczytałam wiele książek, do których inaczej w danej chwili nie mogłam dotrzeć. I bardzo dobrze mi się je czyta, być może to zasługa monitora. A dzięki temu, że mam laptopa - mogę zabrać je do łóżka i pełnia szczęścia osiągnięta (fakt, laptop grzeje, ale zimą to dodatkowa zaleta).

Do zabawy zapraszam Globalistkę i Patriszję.

Proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania na swoim blogu i zaproszenie kolejnych osób :) - jedna osoba moża zaprosić do zabawy 2 osoby.

Lista BBC

2008-09-27T22:34:00.006+02:00

Znalazłam na kilku blogach, a dzisiaj pobawiłam się trochę, znalazłam tłumaczenia tytułów i zamieszczam swoją:

Pogrubione są tytuły, które przeczytałam
Kursywą te, które mam zamiar przeczytać
Zielone pozycje, które wielbię ;)
Czerwone te, których czytać nie mam zamiaru bądź do czytania byłam zmuszona.

1. Duma i uprzedzenie - Jane Austen
2. Władca Pierścieni - JRR Tolkien
3. Jane Eyre - Charlotte Bronte
4. Seria o Harrym Potterze - JK Rowling (to znaczy 5/7 - więcej nie zamierzam, bo nie lubię)
5. Zabić drozda - Harper Lee
6. Biblia - zastanawiałam się nad pogrubieniem, ale jeszcze jej nie przeczytałam w 100%, na razie niektóre księgi ST mnie pokonują, ale je zwyciężę!
7. Wichrowe Wzgórza - Emily Bronte
8. Rok 1984 - George Orwell
9. Mroczne materie (seria) - Philip Pullman
10. Wielkie nadzieje - Charles Dickens
11. Małe kobietki - Louisa M Alcott
12. Tessa D’Urberville - Thomas Hardy
13. Paragraf 22 - Joseph Heller
14. Dzieła zebrane Szekspira
15. Rebeka - Daphne Du Maurier
16. Hobbit - JRR Tolkien
17. Birdsong - Sebastian Faulks - nie znalazłam informacji o polskim tłumaczeniu
18. Buszujący w zbożu - JD Salinger
19. Żona podróżnika w czasie - Audrey Niffenegger
20. Miasteczko Middlemarch - George Eliot
21. Przeminęło z wiatrem - Margaret Mitchell - przeczytałam 70 stron i nie lubię
22. Wielki Gatsby - F Scott Fitzgerald
23. Samotnia (w innym tłumaczeniu: Pustkowie) - Charles Dickens
24. Wojna i pokój - Leo Tolstoy
25. Autostopem przez Galaktykę - Douglas Adams
26. Znowu w Brideshead - Evelyn Waugh
27. Zbrodnia i kara - Fyodor Dostoyevsky
28. Grona gniewu - John Steinbeck
29. Alicja w Krainie Czarów - Lewis Carroll - no, może nie byłam zmuszona, ale dostałam od chrzestnej na urodziny i czułam się zobowiązana
30. O czym szumią wierzby - Kenneth Grahame
31. Anna Karenina - Leo Tolstoy
32. David Copperfield - Charles Dickens
33. Opowieści z Narnii (cały cykl) - CS Lewis
34. Emma- Jane Austen
35. Perswazje - Jane Austen
36. Lew, Czarwnica i Stara Szafa - CS Lewis
37. Chłopiec z latawcem - Khaled Hosseini
38. Kapitan Corelli (w innym tłumaczeniu: Mandolina kapitana Corellego) - Louis De Bernieres
39. Wyznania Gejszy - Arthur Golden
40. Kubuś Puchatek - AA Milne
41. Folwark zwierzęcy - George Orwell
42. Kod Da Vinci - Dan Brown - nie lubię
43. Sto lat samotności - Gabriel Garcia Marquez
44. Modlitwa za Owena - John Irving
45. Kobieta w bieli - Wilkie Collins
46. Ania z Zielonego Wzgórza - LM Montgomery
47. Z dala od zgiełku - Thomas Hardy
48. Opowieść podręcznej - Margaret Atwood
49. Władca much - William Golding
50. Pokuta - Ian McEwan
51. Życie Pi - Yann Martel
52. Diuna - Frank Herbert
53. Cold Comfort Farm - Stella Gibbons - nie znalazłam informacji o polskim tłumaczeniu
54. Rozważna i romantyczna - Jane Austen
55. Pretendent do ręki - Vikram Seth
56. Cień wiatru - Carlos Ruiz Zafon
57. Opowieść o dwóch miastach - Charles Dickens
58. Nowy wspaniały świat - Aldous Huxley
59. Dziwny przypadek psa nocną porą (również: Dziwny przypadek z psem nocną porą) - Mark Haddon
60. Miłość w czasach zarazy - Gabriel Garcia Marquez
61. Myszy i ludzie (również: O myszach i ludziach) - John Steinbeck
62. Lolita - Vladimir Nabokov
63. Tajemna historia - Donna Tartt
64. Nostalgia anioła - Alice Sebold
65. Hrabia Monte Christo - Alexandre Dumas
66. W drodze - Jack Kerouac
67. Juda nieznany - Thomas Hardy
68. Dziennik Bridget Jones - Helen Fielding
69. Dzieci północy - Salman Rushdie
70. Moby Dick - Herman Melville
71. Oliver Twist - Charles Dickens
72. Dracula - Bram Stoker
73. Tajemniczy ogród - Frances Hodgson Burnett
74. Zapiski z małej wyspy - Bill Bryson
75. Ulisses - James Joyce
76. Szklany kosz - Sylvia Plath
77. Jaskółki i Amazonki - Arthur Ransome
78. Germinal - Emile Zola
79. Targowisko próżności - William Makepeace Thackeray
80. Opętanie - AS Byatt
81. Opowieść wigilijna - Charles Dickens
82. Atlas chmur - David Mitchell
83. Kolor purpury - Alice Walker
84. Okruchy dnia - Kazuo Ishiguro (tzn. jestem w połowie, ale na pewno skończę, chyba że niespodziewanie umrę)
85. Pani Bovary - Gustave Flaubert
86. A Fine Balance - Rohinton Mistry - nie znalazłam informacji o polskim tłumaczeniu
87. Pajęczyna Szarloty - EB White
88. Pięć osób, które spotykamy w niebie - Mitch Albom
89. Przygody Scherlocka Holmesa - Sir Arthur Conan Doyle
90. The Faraway Tree Collection - Enid Blyton - nieprzetłumaczona na język polski
91. Jądro ciemności - Joseph Conrad
92. Mały Książę - Antoine De Saint-Exupery
93. Fabryka os - Iain Banks
94. Wodnikowe Wzgórze - Richard Adams
95. Sprzysiężenie głupców (również: Sprzysiężenie osłów) - John Kennedy Toole
96. Miasteczko jak Alece Springs - Nevil Shute
97. Trzej muszkieterowie - Alexandre Dumas
98. Hamlet - William Shakespeare
99. Charlie i fabryka czekolady - Roald Dahl
100. Nędznicy – Victor Hugo

24 przeczytane, dwóch nie polubiłam i kilka na pewno przeczytam w niedalekiej przyszłości. Nieźle.

Dzień jak co dzień

2008-09-13T20:16:00.002+02:00

Na szczęście nie chodzę do pracy na szóstą, bo nie wiem jak bym wstała. Dzisiaj miałam być na dziesiątą, ale i tak ledwo wstałam. Oczywiście wszystkiemu winna pogoda (a miałam obudzić się wcześniej i poczytać trochę Pratchetta).

W pracy byłam punktualnie. Dzisiaj oprócz tego, że brakowało powietrza (jak zwykle), brakowało też ciepła (pierwszy raz w tym roku szkolnym, ale na pewno zaczną grzać, jak tylko pogoda się poprawi, nie ma się o co martwić).

Po całym tygodniu nalepiania kodów, ściągania okładek i nalepiania sygnatur popatrzyłam na książki z jakąś taką niechęcią... Nie wiem skąd mi się wzięła, ale udało mi się ją na trochę schować.

Ucieszyłam się, kiedy przyszła pani W. z listą książek do sprawdzenia (czy nadają się dla jej pierwszoklasisty - raczej się nie nadawały, więc znalazłam jej inne i wyszła zadowolona. Kocham tę pracę!). Przepraszała, że zajmuje mi czas, a ja byłam szczęśliwa, że jakaś odmiana.

Po pracy miałam dwie godziny przerwy, więc poszłam na naleśnika do centrum handlowego. Nie był zły, ale jadałam już tam lepsze. Aczkolwiek możliwe, że naleśnik był pyszny, ale ja nie doceniłam go ze względu na hałas, który przeszkadzał mi przez cały czas. Pan tancerz z programu "Jaka to melodia?" uczył dzieci tańczyć. W naleśnikarki nie wpadli na to, żeby wyłączyć swoją muzykę, kiedy tę z korytarza słychać głośniej.

Po dwóch godzinach czekania poszłam na przedprzedostatnią jazdę na moim kursie prawa jazdy. Nikogo nie przejechałam, może dlatego, że ulice były puste. Nawet gołębie nie siadały mi pod kołami, wyjątkowo. Może miały jakiś rodzaj żałoby po tych dwóch przejechanych, które dzisiaj widziałam.

A teraz jestem już po jazdach, wróciłam do domu i zaraz zabiorę się za czytanie "Piekła pocztowego" Pratchetta. Zostało mi jeszcze tylko 110 stron. Tu też natknęłam się na kilka zabitych gołębi. Prześladują mnie, czy co?

"Noc w bibliotece"

2008-09-10T20:40:00.002+02:00

Wczoraj kupiłam film "Noc w bibliotece", nakręcony na podstawie kryminału Agathy Christie. Książkę czytałam i nawet mam. Bardzo byłam ciekawa ekranizacji. I do pewnego momentu bardzo mi się podobało. Myślę nawet, że mogłabym zaakceptować Geraldine McEvan jako "swoją" pannę Marple. Bardzo przyjemnie się ją oglądało. Jednak całą przyjemność zepsuło mi zakończenie. Naprawdę, mogli zostawić takie, jak było w oryginale. Te wplatanie wątku homoseksualnego... To pewnie miało być "trędi", ale do filmu nic dobrego nie wnosi. Jedynie zraża do niego.

Zamykają żabki

2008-09-07T20:33:00.002+02:00

Pewnie większość z Was już widziała na żabkach żółte plakaty z informacją o tym, że firma zamierza 15 września wszystkie te sklepy zamkną.

Od razu wydało mi się to podejrzane, ale nie sprawdzałam tego, bo w żabce i tak nie kupuję (no ok, może dwa razy w roku). Jednak moja siostra ma ze szkoły do żabki najbliżej i trochę się tym zmartwiła. Specjalnie dla niej postanowiłam to sprawdzić i wpisałam do googla frazę "zamykają żabki".

No i się nie pomyliłam. To chwyt reklamowy. 15 września pojawi się druga część reklamy.

Oburza was to? Bo mnie, szczerze mówiąc, nie. Pewnie byłabym o tym zapomniała, ale pomyślałam, że to dobry temat na nowego posta. ;)

Tak, tytuł jest pod googla.

Cinema Paradiso

2008-09-02T13:28:00.005+02:00

Kupiłam za kilka złotych jakiś czas temu, ale jakoś nie miałam ochoty oglądać. Wydawało mi się, że nie polubię tego filmu. Jednak dzisiaj włożyłam płytę do odtwarzacza DVD i nie żałuję.

Film jest piękny. Ciepły, wciąga, daje trochę materiału do przemyśleń, opowiada ciekawą historię. Muzyka się nie narzuca, ale też jest piękna.

Wędruje do ulubionych (dobrze, że płytę już mam, nie będę musiała jej teraz szukać po sklepach ;P).

A tu jeszcze mała próbka - muzyka Ennio Morricone do filmu:

"Until" Stinga

2008-08-29T18:32:00.003+02:00

"Kate i Leopold". Zwykła komedia romantyczna. Nie zła, ale też nie powalająca. A jednak widziałam ją już kilka razy. Z powodu napisów końcowych głównie, bo wtedy można usłyszeć tę piosenkę:

"Córka Daniela"

2008-08-29T11:27:00.009+02:00

Wczoraj po piętnastej TVP zaserwowała swoim widzom ten kanadyjski filmik, a ja skorzystałam z chwil wolności na urlopie i obejrzałam. Poczytać o nim możecie tu i tu. Jeśli zdarzy Wam się okazja możecie obejrzeć, a jeśli nie zdarzy się - nie macie czego żałować. Miło się ogląda, ale nic więcej. Zero zachwytów nad grą aktorską, głęboką fabułą lub czymkolwiek innym. Przynajmniej z mojej strony. Ale też zero obrażeń na umyśle po jego obejrzeniu.

Swoją drogą, na powyższym zdjęciu aktorka przypomina mi Julię Roberts. Podczas oglądania filmu tego wrażenia nie miałam.

"Twoje Urzekające serce"

2008-08-28T20:19:00.007+02:00

Ostatnio kupiłam sobie tę książkę i od razu przeczytałam. Nie jest zbyt długa, za to jest pięknie wydana (chociaż niektóre zdjęcia niebezpiecznie zbliżały się do kiczu, moim zdaniem).

Mówi ona o rzeczach, które powinny być dla wszystkich oczywiste, ale są takimi dla małej grupy osób (mam nadzieję, że się mylę). Bo na przykład, która z Was pomyślała, że Bóg chce z nią przeżyć romans?

Książkę napisała Stasi Eldrege, a przedmową opatrzył ją John Eldrege. Oboje są autorami "Urzekającej" (której jeszcze nie mam i nie czytałam, ale planuję to niedługo nadrobić).

A tu zdjęcia dwóch stron (wcale nie tych najpiękniejszych), jakie udało mi się znaleźć w bogatych zasobach internetu:

"Hurgan"

2008-08-27T10:29:00.002+02:00

Skończyłam wczoraj oglądać odcinek "Monka" i przełączyłam na chwilę na Polsat. Leciał jakiś film z Denzelem Washingtonem. Akurat nic ciekawego się nie działa (a może było to coś ciekawego, tylko nie dla mnie, bo nie widziałam początku), ale mój tata powiedział, że widział ten film dwa lata temu i bardzo mu się spodobał. Mnie też coraz bardziej się podobał, więc oglądałam go przeszkadzając mamie w spaniu.

Był to "Huragan", film o Rubinie Carterze, bokserze amerykańskim, skazanym niesłusznie za zabójstwo trzech ludzi. Film oparty na faktach. O bohaterze możecie poczytać w internecie. Polecam historię do poznania, a przede wszystkim film do obejrzenia. Naprawdę warto.

Zastanawia mnie tylko, co się stało z Johnem Artisem. Może było to powiedziane w filmie, ale ja w ogóle nie zarejestrowałam takiego nazwiska, a w necie nic o jego losie po skazaniu nie znalazłam. Może wy coś wiecie?

Drugi blog

2008-08-26T19:52:00.002+02:00

Zaletą bloga tematycznego jest jego tematyczność. Przy czym jest to również wada. Czasami chciałoby się powiedzieć coś nie na temat, a tu jakieś ograniczenia. Ten blog powstał po to, żebym mogła wygadać się bez ograniczeń. I żebym miała gdzie wkleić recenzje wyzwaniowe. Nie liczcie na regularność.